نيروهاي مخصوص

يونس پسر ظبيان مي گويد: خدمت امام صادق (عليه السلام) بودم که ايشان نامي از ياران حضرت قائم به ميان آورد وفرمود: (آنان سي صد وسيزده تن هستند وهر يک خود را در ميان سي صد نفر مي بيند).(1)

از اين که حضرت مي فرمايد: (هر يک خود را در ميان سي صد نفر مي بيند)، دو احتمال تصور مي شود: 1. اين که توان جسمي هر يک از آنان برابر سي صد نفر باشد؛ چنان که توان هر يک از مؤمنان در آن روزگار برابر نيروي چهل مرد است. 2.هر کدام از آنان، سي صد نفر نيرو دارند وخود را در ميان سي صد نيرو تحت فرمان مي بينند. بنابراين احتمال، آنان حدود سي صد گردان نيروي نظامي را فرماندهي مي کنند ومحتمل است که همان ظاهر لفظ مراد باشد؛ يعني هر يک خود را جزء آن عدّه مي داند؛ چنان که بعضي گفته اند.

امام زين العابدين (عليه السلام) مي فرمايد: (آنان که از بستر خود براي ياري امام قائم (عليه السلام) ناپديد مي شوند، سي صد وسيزده نفر به تعداد اهل بدر هستند که صبح آن شب (صبح روز بعد) در مکه گرد مي آيند).(2)

امام جواد (عليه السلام) مي فرمايد: (پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: امام زمان (عجل الله فرجه) از سرزمين تهامه (مکه) ظهور مي کند. او گنج هايي دارد که از جنس طلا ونقره نيست؛ بلکه آنها اسب هايي نيرومند ومرداني نامور به تعداد اصحاب بدر هستند. آنان سي صد وسيزده نفرند که از سراسر جهان به دور او گرد مي آيند. کتاب مُهر کرده اي با حضرت است که تعداد يارانش با نام، شهر، نوع نژاد، مشخصات وکنيه آنان در آن نوشته شده است. آنان همه در فرمانبرداري از مهدي (عجل الله فرجه) مي کوشند).(3)

رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) مي فرمايد: (مردم مانند پرندگان در اطرافش گرد مي آيند تا اين که سي صد وچهارده مرد - که در بين آنان زناني نيز هستند - گرد مي آيند وآن حضرت بر هر ستمگر وفرزند ستمگري پيروز مي گردد وعدالت چنان مي شود که مردم آرزو مي کنند: اي کاش مردگانشان در بين زندگان بودند واز عدالت بهره مند مي شدند).(4)

امام باقر (عليه السلام) مي فرمايد: (حضرت مهدي (عجل الله فرجه) با سي صد وسيزده نفر به تعداد اصحاب بدر، بدون آگاهي ووعده قبلي ظهور مي کند؛ در حالي که آنان چون ابري پاييزي پراکنده اند؛ آنان شيران روز ونيايشگران شب هستند).(5)

ابان بن تغلب مي گويد: امام صادق (عليه السلام) فرمود: (به زودي سي صد وسيزده نفر به مسجد شما (مکه) مي آيند. مردم مکه مي دانند که اين افراد نسبتي با پدران واجدادشان ندارند (وجزو مردم مکه نيستند). هر کدام از آنان شمشيري دارد که بر روي آن کلمه اي ثبت است که از آن کلمه هزار کلمه (مشکل) گشوده وحل مي شود).(6)

در برخي از روايات، نام برخي از آنان گفته شده است که به ذکر دو روايت بسنده مي کنيم:

امام صادق (عليه السلام) به مفضل بن عمر - يکي از اصحاب آن حضرت - فرمود: (تو وچهل وچهار مرد ديگر، جزو ياران وهمراهان حضرت قائم هستيد).(7)

شايد مراد از چهل وچهار نفر، کساني باشند که از اصحاب امام صادق (عليه السلام) هستند.

نيز آن حضرت مي فرمايد: (هنگامي که قائم آل محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) ظهور کند، بيست وهفت تن از پشت کعبه بيرون مي آيند وبيست وپنج تن از قوم موسي - که همگي قاضيان به حق وعادل هستند - زنده مي شوند ونيز هفت تن از اصحاب کهف، يوشع وصي موسي، مؤمن آل فرعون، سلمان فارسي، ابادجانه انصاري ومالک اشتر به دنيا باز مي گردند).(8) در بعضي از روايات، مقداد بن اسود نيز ذکر شده است.

طبق روايات فرشتگان جابه جاکننده، مردگان نيکان را به اماکن مقدسي مانند خانه خدا منتقل مي کنند.(9) بنابراين، شايد اين مردگان از آن دسته اي باشند که اجسادشان به کنار کعبه انتقال داده شده است ورجعت ودوباره زنده شدن آنان نيز از همان جا خواهد بود. طبق نقل ديگري، اين مکان پشت شهر کوفه، يعني شهر نجف است که باز معناي روايت صحيح مي شود؛ زيرا اجسادشان به آن جا، يعني نجف اشرف انتقال داده شده است.

شايسته ذکر است که اين افراد، سابقه مبارزه در ابعاد سياسي ونظامي را با طاغوت هاي روزگار خويش داشته اند؛ به خصوص سلمان فارسي، ابودجانه، مالک اشتر ومقداد که در جنگ هاي صدر اسلام شرکت کرده، رشادت هاي بسياري از خود نشان داده اند وگروهي از آنان سابقه فرماندهي نيز داشته اند.

ارتش مهدي

ابوبصير مي گويد: مردي از اهالي کوفه، از امام صادق (عليه السلام) پرسيد: چند نفر با حضرت قائم (عليه السلام) قيام مي کنند؟ مردم مي گويند: همراهان حضرت به تعداد سربازان بدر يعني سي صد وسيزده نفرند. امام (عليه السلام) فرمود: (حضرت مهدي ظهور نمي کند، مگر با ارتشي قوي ونيرومند وارتش قدرتمند کم تر از ده هزار نيروي رزمنده نخواهد داشت).(10)

نيز آن حضرت مي فرمايد: (هنگامي که خداوند به حضرت قائم (عجل الله فرجه) اجازه قيام دهد، سي صد وسيزده تن با او بيعت مي کنند. آن حضرت در مکه توقف مي کند تا اين که عدد اصحابش به ده هزار نفر برسد. آن گاه به سوي مدينه حرکت مي نمايد).(11)

امير مؤمنان (عليه السلام) مي فرمايد: (مهدي حدّاقل با لشکر دوازده هزار نفري وحدّاکثر پانزده هزار نفري ظهور مي کند. رعب وترس از نيروي نظامي او، پيشاپيش سپاهيانش در حرکت است. هيچ دشمني با ايشان روبه رو نمي شود، جز اين که شکست مي خورد. آن حضرت وسپاهيانش در راه خدا به سرزنش کسي نمي انديشند. شعار لشکريانش اين است: بميران، بميران).(12)

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (امام زمان (عجل الله فرجه) ظهور نمي کند، مگر آن که حلقه وتعداد آنان کامل گردد). راوي پرسيد: تعداد آنان چند نفر است؟ حضرت فرمود: (ده هزار نفر).(13)

شيخ حرّ عاملي مي گويد: در روايت است که تعداد کامل سپاه امام زمان (عجل الله فرجه) صد هزار نفر است.(14)

گارد حفاظت

کعب مي گويد: مردي از بني هاشم، در بيت المقدس منزل مي کند. تعدد نيروهاي محافظ وي دوازده هزار نفرند ودر روايت ديگري مي گويد: تعداد محافظان وي سي وشش هزار نفرند وبر سر هر يک از بزرگ راه هاي منتهي به بيت المقدس، دوازده هزار نفر مستقر مي شوند.(15)

البته کلمه حرس که در روايت است، به معناي اعوان وکمک نيز آمده است واين معنا با عنوان حديث مناسب نيست؛ چون ممکن است مقصود ياران واعوان حضرت باشد.

اجتماع سپاهيان

چنان که پيش تر گفته شد، لشکريان حضرت مهدي (عجل الله فرجه) از گوشه وکنار جهان گرداگرد او جمع مي شوند. درباره شيوه آگاهي سپاهيان از قيام وگرد هم آمدن آنان در مکه، روايات به شيوه هاي گوناگوني اشاره دارد. بعضي شب در بستر خود به خواب رفته اند وصبحگاهان خود را در محضر امام (عليه السلام) مي بينند. برخي با طيّ الارض - پيمودن مسافت طولاني در مدّتي بسيار کوتاه - به حضرت مي پيوندند وگروهي پس از آگاهي از قيام به وسيله ابرها نزد حضرت مي آيند.

به روايتي در اين باره توجّه فرماييد:

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (هنگامي که به حضرت مهدي (عجل الله فرجه) اذن خروج وقيام داده شود، خداوند را به نام عبري آن مي خواند. در آن هنگام يارانش - که سي صد وسيزده نفرند وهمانند ابرهاي پاييزي پراکنده اند - مهيّا مي شوند وآنان همان صاحبان پرچم ها (وفرماندهان) هستند. برخي از آنان شب هنگام در حالي که در بستر آرميده اند، ناپديد مي شوند وبه هنگام صبح خود را در مکه مي بينند وبرخي به هنگام روز سوار بر ابرها ديده مي شوند. آنان با نام خود وپدر وفاميل وشهرت شناخته مي شوند).(16)

مفضل بن عمر مي گويد: عرض کردم: فدايت شوم؛ کدام دسته از نظر ايمان در مرتبه برتري قرار دارند؟ حضرت فرمود: (آنان که بر فراز ابرها در حرکت خواهند بود، همان ناپديدشدگانند که در شأن آنان اين آيه مبارک فرود آمده است: (أَيْنَ ما تَکُونوا يَأْتِ بِکُمُ اللَّهُ جَميعاً)؛(17) هر کجا باشيد، خداوند همگي شما را خواهد آورد).

رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) مي فرمايد: (پس از شما اقوامي خواهند آمد که زمين زير پاي شان جمع مي شود ودنيا به روي آنان گشوده مي گردد ومردان وزنان فارس، آنان را خدمت مي کنند. زمين کم تر از يک چشم به هم زدن، زير پاي شان طي مي گردد؛ به گونه اي که هر يک از آنان مي تواند، شرق تا غرب زمين را در يک لحظه سپري کند. آنان از اين دنيا نيستند ودنيا نيز در آنان بهره وسهمي ندارد).(18)

امام باقر (عليه السلام) مي فرمايد: (شيعيان وياران مهدي (عجل الله فرجه) از سراسر زمين به سوي او حرکت مي کنند؛ زمين زير پايشان جمع مي شود وبا طيّ الارض به امام (عليه السلام) مي رسند وبا او بيعت مي کنند).(19)

عبداللَّه پسر عجلان مي گويد: خدمت امام صادق (عليه السلام) سخن از قيام حضرت مهدي (عجل الله فرجه) به ميان آمد. به حضرت عرض کردم: چگونه از ظهور حضرت آگاهي مي يابيم؟ فرمود: (صبح مي کنيد، در حالي که زير بالش خود، نامه اي را مي بينيد که در آن نوشته شده است: پيروي از مهدي کار معروف وخوبي است).(20)

امام رضا (عليه السلام) مي فرمايد: (سوگند به خدا که اگر قائم ما قيام کند، خداوند، شيعيان را از همه شهرها، نزد او گرد مي آورد).(21)

نيز امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (در حالي که جوانان شيعه، بر پشت بام ها خوابيده اند، ناگهان آنها را گروه گروه در يک شب وبدون وعده قبلي نزد حضرت مي آورند. آن گاه همگي صبحگاه نزد حضرت گرد مي آيند).(22)

شرايط پذيرش وآزمايش سپاهيان

امير مؤمنان (عليه السلام) در اين باره مي فرمايد: (ياران مهدي (عجل الله فرجه) - که سي صد وسيزده نفرند - به سوي او مي روند واو را که پنهان شده است، مي يابند ومي پرسند: آيا تو مهدي موعود هستي؟ مي فرمايد: (آري، ياران من!) آن گاه دوباره خودش را از آنان پنهان مي کند وبه مدينه مي رود. ياران حضرت چون آگاهي مي يابند، به سوي شهر مدينه به راه مي افتند وآن گاه که به شهر مدينه مي رسند، امام پنهاني به شهر مکه باز مي گردد ويارانش براي پيوستن به حضرت به مکه مي روند. بار ديگر امام (عليه السلام) به شهر مدينه مي رود وچون ياران مدينه مي رسند، حضرت به سوي مکه حرکت مي کند واين رفتار سه بار تکرار مي شود).

امام (عليه السلام) ياران را اين گونه مي آزمايد تا از ميزان پيروي ايشان آگاه گردد. پس از آن، در ميان صفا ومروه - در کعبه - ظاهر مي شود وخطاب به يارانش چنين مي گويد: (من به کاري دست نمي زنم، مگر آن که شما با من بر شرايطي بيعت کنيد وبر آن پاي بند باشيد وچيزي از آن را تغيير ندهيد؛ من نيز هشت چيز را متعهد مي شوم). يارانش در پاسخ امام (عليه السلام) همگي مي گويند: ما به طور کامل تسليم هستيم واز تو پيروي مي کنيم وهر شرطي را که قرار دهيد، مي پذيريم. بفرماييد آن شرايط چيست؟

حضرت به سوي کوه صفا در مکه به راه مي افتد وياران نيز در پي او مي روند. در آن جا خطاب به آنان مي فرمايد: (با شما بر اين شرايط پيمان مي بندم: 1. از ميدان رزم نگريزيد. 2.دزدي نکنيد. 3. عمل نامشروع انجام ندهيد. 4.کارهاي حرام انجام ندهيد. 5. کار منکر وزشت انجام ندهيد. 6. کسي را جز به حق نزنيد. 7.زر وسيم نيندوزيد. 8. جو وگندم احتکار نکنيد. 9. مسجدي را ويران نسازيد. 10. به ناحق شهادت ندهيد. 11. مؤمني را خوار وکوچک نکنيد. 12. ربا نخوريد. 13. در سختي ها ومشکلات پايداري کنيد. 14.فرد خداپرست ويکتاپرستي را لعنت نکنيد. 15. شراب ننوشيد. 16. لباس زربافت نپوشيد. 17.لباس ابريشم وحرير بر تن نکنيد. 18. شخص فراري را تعقيب نکنيد. 19.خون حرامي را نريزيد. 20. به منافق وکافر انفاق نکنيد. 21. لباس خز نپوشيد. 22.خاک را بالش خود قرار دهيد (شايد به اين معنا باشد که فروتن ومتواضع باشيد). 23.از کارهاي ناشايست بپرهيزيد. 24. به معروف امر کنيد واز منکر باز داريد.

اگر به اين شرايط، پاي بند شويد ورفتار کنيد، بر من واجب است که جز شما را به عنوان ياور برنگزينم ونپوشم مگر آن چه شما مي پوشيد ونخورم جز، آن چه شما مي خوريد وبر مرکبي که شما سوار مي شويد، سوار شوم وهرجا که شما باشيد، با شما باشم وهرجا که رهسپار شويد، با شما بيايم وبه نيروي کم خرسند وخشنود باشم وزمين را از عدل وداد آکنده سازم؛ آن سان که از ستم وجور پر شده است وخدا را به گونه اي که شايسته است، پرستش نمايم. من به آن چه گفتم، وفادار خواهم بود وشما نيز به عهد خود وفا کنيد).

اصحاب مي گويند: راضي شديم وبه آن چه فرمودي با تو بيعت مي کنيم. آن گاه امام (عليه السلام) با تک تک ياران (به نشانه بيعت) مصافحه مي کند.(23)

البته بايد توجّه داشت که حضرت، اين شرايط وآزمايش را با نيروهاي ويژه انجام مي دهد؛ زيرا آنان در حکومت امام (عليه السلام) از کارگزاران خواهند بود وآنانند که با کردار خوب خود، در گسترش عدالت در جهان نقش مؤثري دارند.

ضمناً، سند اين روايت مورد تأمّل است؛ چون از خطبة البيان است که برخي آن را ضعيف دانسته اند؛ هر چند بعضي ديگر از بزرگان در مقام دفاع از آن برآمده، آن را تقويت کرده اند.(24)

ويژگي هاي سپاهيان

در روايات براي اصحاب وياران مهدي (عجل الله فرجه) ويژگي هاي بسياري گفته شده که به پاره اي از آنها بسنده مي کنيم:

عبادت وپارسايي

امام صادق (عليه السلام) در توصيف ياران حضرت مي فرمايد: (آنان مرداني شب زنده دار هستند که شب را در حال قيام - به پرستش مي پردازند - وبه هنگام نماز، زمزمه اي مانند زنبور عسل دارند وصبح هنگام در حالي که بر اسب هاي خود سوارند، براي انجام مأموريت مي روند. آنان پارسايان شب وشيران روزند واز ترس خدا، حالت خاصي پيدا کرده اند. خداوند به وسيله آنان، به امام حق ياري مي رساند).(25)

ونيز آن حضرت مي فرمايد: (گويا قائم آل محمد (عجل الله فرجه) ويارانش را در پشت شهر کوفه مي بينم. گويي پرندگان بر بالاي سر آنان بال گسترده اند. زاد وتوشه شان پايان يافته ولباس هاي شان مندرس وژنده است وسجده بر پيشاني آنان اثر گذارده است. آري، آنان شيران روز ونيايشگران شبند. دل هاي شان مانند پاره هاي آهن، محکم واستوار است. هرکدام از آنان نيروي چهل مرد را داراست. کسي جز کافر ومنافق آنان را نمي کشد. خداوند در قرآن از آنان اين گونه ياد کرده است:((إنَّ ذلکَ لآياتٍ لِلْمُتّوسِّمينَ)؛(26) در اين مطلب، هوشمندان را آيت وعبرت بسيار است)).(27)

عشق به امام وفرمانبرداري از او

امام باقر (عليه السلام) مي فرمايد: (صاحب امر را در برخي از اين درّه ها (ذي طوي) غيبتي خواهد بود. دو شب پيش از ظهورش، نزديک ترين پيشخدمتش، به ديدار برخي از ياران حضرت مي رود واز ايشان مي پرسد: شما در اين جا چند نفريد؟ مي گويند: چهل تن. مي گويد: چگونه خواهيد بود، اگر پيشواي خود را ببينيد؟ پاسخ مي دهند: به خدا سوگند، اگر در کوه ها زندگي کند، همراه او خواهيم بود وهمان گونه زندگي خواهيم کرد).(28)

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (ياران حضرت (عجل الله فرجه) دست هاي خود را بر زين مرکب امام (عليه السلام) مي کشند وبا اين کار، درخواست برکت مي کنند. دور حضرت حلقه مي زنند ودر جنگ ها جسم وجان خود را سپر بلاي او مي کنند وهر چه از آنان بخواهد، اجابت کرده، انجام مي دهند).(29)

نيز آن حضرت در توصيف ياران مهدي (عجل الله فرجه) مي فرمايد: (او مرداني دارد که گويا دل هاي شان از پاره آهن است... آنان در برابر حضرت از يک کنيز نسبت به مولا ومالک خود، فرمانبردارتر ودر برابر اوامرش تسليم هستند).(30)

رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) مي فرمايد: (خداوند براي حضرت مهدي (عجل الله فرجه) از گوشه وکنار جهان به تعداد اهل بدر، جنگجو گرد مي آورد. آنان در فرمانبرداري از حضرتش بسيار کوشا ومصمم هستند).(31)

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (گويا مي بينم که حضرت قائم (عجل الله فرجه) ويارانش در نجف (کوفه) مستقر شده اند (وچنان ثابت واستوارند) که گويي پرنده بر سر آنان نشسته است).(32)

جنگاوران چنان منظّم، بي حرکت وتسليم محض در برابر حضرت مي ايستند که گويي پرنده بر سرشان نشسته است که اگر کوچک ترين حرکتي از خود نشان دهند، پرنده پروازمي کند.

سپاهيان قدرتمند وجوان

امير مؤمنان (عليه السلام) مي فرمايد: (ياران مهدي (عجل الله فرجه) همه جوانند وپير وکهنسال در ميان آنان وجود ندارد، جز تعداد اندکي که مانند سرمه براي چشم ونمک براي غذا لازم هستند. البته کم ترين چيز مورد نياز در غذا نمک است).(33)

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (منظور لوط پيامبر، از اين سخن خود که به دشمنان گفت: ''اي کاش نيروي قدرتمندي عليه شما داشتم يا به استوانه اي محکم پناه مي بردم ، نيرويي همانند نيروي مقتدر مهدي موعود (عجل الله فرجه) وياران او بود که يک تن از آنان، توان چهل مرد را دارد. آنان دل هايي استوارتر از پاره هاي آهن دارند وچون از برابر کوه ها بگذرند، صخره ها به لرزه درآيند. شمشيرها را غلاف نمي کنند تا آن هنگام که خداوند بخواهد وخشنود شود).(34)

امام سجاد (عليه السلام) در اين باره مي فرمايد: (آن گاه که قائم ما قيام کند، خداوند سستي وضعف را از شيعيان ما دور مي کند ودل هاي شان را چون پاره هاي آهن محکم واستوار مي نمايد وبه هر کدام از آنان قدرت چهل مرد را مي بخشد وآنان فرمانروايان وبزرگان زمين مي شوند).(35)

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (در حکومت مهدي (عجل الله فرجه) شيعيان ما، فرمانروايان وبزرگان زمين خواهند بود وهر کدام از آنان، قدرت چهل مرد را داراست).(36)

امام باقر (عليه السلام) فرمود: (در دل شيعيان ما (امروز) از دشمنان ترس انداخته شده است؛ ولي روزگاري که حکومت ما فرا رسد وامام مهدي (عجل الله فرجه) ظهور کند، هر يک از شيعيان ما، از شير بي باک تر واز نيزه برنده تر خواهند شد. آنان دشمنان ما را با پا لگدمال مي کنند وبا دست مي کشند).(37)

عبدالملک بن اعين مي گويد: هنگامي که از خدمت امام باقر (عليه السلام) برخاستم، به دستم تکيه دادم وگفتم: آرزو داشتم، ظهور حضرت قائم (عليه السلام) را در روزگار جواني، (روزهايي که توان جسمي داشتم) درک کنم. امام (عليه السلام) فرمود: (آيا به اين خشنود نيستيد که دشمنان شما يک ديگر را بکشند، ولي شما در خانه هاي تان در امان باشيد؟ اگر امام (عليه السلام) ظهور کند، به هر يک از شما توان چهل مرد داده مي شود ودل هايتان همانند پاره هاي آهن مي گردد؛ به گونه اي که اگر با آن دل ها به کوه بزنيد، کوه ها را مي شکافد وازجا مي کند وشما رهبران زمين وامانت داران آن خواهيد بود).(38)

امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد: (به هنگام فرا رسيدن امر ما (حکومت حضرت مهدي) خداوند، ترس را از دل شيعيان ما برمي دارد ودر دل هاي دشمنان ما جاي مي دهد. در آن هنگام هر يک از شيعيان ما از نيزه بُرنده تر واز شير شجاع تر مي شود. يک شيعه، دشمن خود را با نيزه هدف مي گيرد وبا شمشير مي زند وزير پاي خود لگدمال مي کند).(39)

هم چنين آن حضرت مي فرمايد: (ياران مهدي (عجل الله فرجه) مرداني هستند که دل هاي آنان مانند آهن سخت ومحکم است. هرگز شک وشبهه اي در ذات خدا، بر آن دل ها راه نمي يابد. آنان از سنگ ها سخت ترند. اگر به آنان مأموريت داده شود تا کوه ها را از جاي برکنند وجابه جاکنند، اين کار را به سرعت انجام مي دهند واگر مأموريت سرکوبي ونابودي شهري به آنان داده شود، آن را ويران مي سازند (در سرعت عمل وقاطعيت چنانند که) گويي عقاب هايي بر اسب ها نشسته اند).(40)